Ut Wienterkoninske - 2

(12-05-2007) Vorige week verhaalde ik over de komst van een wienterkoningske dat aan een nestje bouwde bij ut muurke op de heemtuin. Op een dag is het nestje zover gereed dat alleen het invlieggaatje nog toegang geeft tot in het nestje zelf. Plotseling verschijnt hij weer op ut hoekske van ut muurke. Zijn rechtopstaande staartje beweegt nu plots van links naar rechts en ...hij draait met z'n kontje. Even later weer die zelfde bewegingen, maar nu houdt hij zijn kleine vleugeltjes wat van zijn lijfje vandaan en trilt ermee. Het is alsof hij elk moment zal opstijgen. Uit ervaring weet ik dat dit gedrag met de hofmakerij te maken heeft. Dit baltsgedrag vertoont hij alleen maar als er een vrouwtje in zijn buurt is. Deze keer zie ik geen vrouwtje verschijnen, maar dat wil nog niet zeggen dat er geen in de buurt is. Als ik de volgende morgen mijn boterham opeet zingt het winterkoninkje weer zijn vertrouwde liedje. Na enkele keren zijn liedje te hebben gezongen vertoont hij opnieuw het baltsgedrag net als gisteren. Maar nu verschijnt er wel 'n vrouwtje. Hij zingt nu zo fel dat hij het vrouwtje als het ware het nestje in zingt. Het vrouwtje kruipt via het invlieggaatje het nestje in en... komt na een tiental tellen weer tevoorschijn om even daarna in de struiken te vliegen en te verdwijnen, zingend nagezeten door het manneke. De daarop volgende dagen brengt hij door met zingen en nestmateriaal aanslepen. Op donderdag 30 maart volgt er weer een schitterende hofmakerij. Weer verschijnt er een vrouwtje, ook nu zingt het haar het nestje in en zij verblijft langer in het nestje dan de vorige keer. Ook als zij op een gegeven moment het nestje verlaat volgt hij haar zingend tot in de struiken na. Efkes daarna verschijnt hij terug op ut muurke, zingt even, zoekt wat insecten en vliegt laag over de grond de struiken in. Het is al 1 april geworden. In de vroege morgen is het vanuit het zuidwesten gaan stormen en regenen. Tegen acht uur verschijnt ut winterkeuteltje, zoals mijn moeder hem vroeger altijd noemde, op ut muurke. Ik zie dat hij alle moeite heeft, om tegen de harde wind in, op ut muurke te kunnen blijven zitten. Net als ik het heel knap van hem ga vinden dat hij zich ondanks dit weer toch staande kan houden op ut muurke, blaast een harde windstoot hem van ut muurke voordat hij zijn liedje kan laten horen. Ik zie hem als een blaadje in de herfst over de grond rollen. Tussen de stapel wilgenstekken, die op de stoep liggen, komt hij tot stilstand. Nadat de wind even wat minder krachtig blaast, krabbelt hij op zijn dunne pootjes overeind en kijkt rond. Ut winterkoninkje kijkt rond, net als wij mensen doen als we gevallen zijn, kijken of niemand het voorval heeft gezien. Als de wind even wat minder blaast rent hij zo snel hij kan terug naar ut muurke. Hier zit hij deels uit de wind en het mooie vind ik dat hij net doet als of er niets is gebeurd. Na enige tijd van rust, kruipt hij tegen de stenen van ut muurke op en verdwijnt in het nestje. Na de schrik moest ik, of ik dat nou wilde of niet, er enorm om lachen. Efkes later verlaat hij het nestje weer en kruipt via de stenen naar een inhammetje van ut muurke. Op dit plekje zit hij uit de wind en meteen klinkt zijn heldere liedje. Die dag draagt hij alleen nog maar vanaf dit plekje zijn wijsje voor. Ik hoop voor mij, maar dat is puur eigen belang, dat het vrouwtje haar keuze op dit nestje zal laten vallen. Ik weet ook uit ervaring dat mannekes van wienterkeuteltjes meerdere nestjes bouwen en de nestkeuze aan de vrouwtjes laten. Als mijn hoop uitkomt ga ik, nog een hele, mooie tijd tegemoet. Helaas voor mij maakte het vrouwtje een andere nestkeuze. Ontroerd raakte ik toch, als ik eind april een nestje met jonge bruine winterkeuteltjes in de buurt van ut muurke zag rondscharrelen. De eerste dagen leken ze maar net zo groot van stuk te zijn als een hommelkoningin met kleine pretoogjes en bekjes zo dun als een naaldje, waarmee ze zelfs al een beetje spinnetjes en insectjes konden pikken. Het hele seizoen heb ik kunnen genieten van de zingende winterkeuteltjes. Op maar liefst vier plekjes in de tuin zongen verschillende winterkeuteltjes hun liedjes, en dat allemaal ... voor heur. Natuurtip: Onderga de schoonheid van mei Terug naar overzicht