Majid: "Ik voel me thuis in Sprundel"

29 september 2015.

Dertien jaar geleden vluchtte Majid Soltanian uit Iran. Na diverse opvangplekken kwam hij in Dordrecht terecht. “Het was daar zo druk, en door alles wat ik heb meegemaakt tijdens de oorlog in Iran is het ook heel druk in mijn hoofd. Ik werd er depressief van... maar in Sprundel heb ik een thuis gevonden.”

Sprundel - Door de politieke situatie in Iran moest Majid vluchten. “Ik heb nog een grote familie daar en het liefst zou ik een goed leven bij hen hebben. Maar dat was onmogelijk...” Na een lange en zware reis kwam hij in Nederland aan. “Ik moest erg wennen. Alles is  hier anders: de taal, de kleding, de cultuur. Ik liep door de bibliotheek en durfde sommige boeken niet eens aan te raken. Bij ons zijn er heel veel verboden boeken. Ik moest erg wennen aan de vrijheid hier.” In Dordrecht voelde hij zich niet prettig. “Mensen reageerden daar soms ook heel negatief als ze hoorde dat ik een vluchteling was. Als ik ‘goedendag’ zei tegen de buurman, draaide hij gewoon zijn hoofd weg! In Brabant is de mentaliteit toch anders, hier zijn de mensen aardiger.”

Via reïntegratie kreeg hij vrijwilligerswerk in de Heemtuin in Rucphen. “Dat is leuk, heel leuk. Ik heb in Iran biologie gestudeerd, al kon ik daar door de oorlog mijn vak niet uitoefenen. Dit vrijwilligerswerk is helemaal in mijn straatje. Ik ben hier lekker met de natuur bezig, en mijn collega’s hier zijn heel vriendelijk. Van Jac en Martinelle, die hier ook werken, heb ik zelfs een fiets gekregen.” Mans de Jong van de Heemtuin beaamt dat Majid is opgebloeid sinds hij als vrijwilliger bij de Heemtuin komt. “Hij kwam als een geslagen hondje, maar nu zingt en fluit hij bij het werk! Daar is de Heemtuin ook voor: om mensen die het moeilijk hebben een plekje te geven. Voor hen heeft de tuin een helende functie.” Majid mist nog wel dingen uit zijn thuisland. “Vrienden, familie, lekker eten. En het praten in je eigen taal: Nederlands is niet mijn moedertaal, dan is toch moeilijker om te vertellen wat je bezig houdt. Ik begrijp wel wat mensen zeggen, maar terug praten vind ik vaak nog lastig. Soms gooi ik Nederlands, Engels en Frans allemaal door elkaar in mijn hoofd.” Terug gaan naar Iran zit er echter niet meer in voor hem, denkt hij. “Niet zolang dit regime aan de macht is. Gelukkig voel ik me thuis in Sprundel. Ik werk in de Heemtuin, in het Dorpshuis, of ik ga lezen in de bibliotheek.” Hij volgt de huidige vluchtelingendiscussie op de voet. “Het maakt me verdrietig. We zijn allemaal mensen, en die mensen vluchten omdat ze in de ellende zitten. Anders onderneem je zo’n moeilijke reis niet. Mensen hier begrijpen vaak niet hoeveel ellende er is in de wereld.”

Heemtuin Rucphen

Veel van de vrijwilligers in de Heemtuin zijn mensen die het moeilijk hebben, zoals vluchtelingen of mensen die na een scheiding of verlies van een baan weer op willen krabbelen. De Heemtuin biedt deze mensen een warm welkom en werk in een prachtig stukje natuur. Voor bezoekers is de tuin geopend van maandag t/m vrijdag van 9.00 tot 16.00 uur.

Voor meer informatie: www.heemtuinrucphen.nl.

De tekst en foto is met toestemming van de Gazet van Roosendaal overgenomen.

 .

 

 

Terug naar overzicht