De roep van de miauwende "coop”

(30-09-2006) In mijn kinderjaren spraken mensen over adelaars die kinderen oppakten en deze meenamen naar hun nesten hoog in de bergen. Bij mij wekte dat wat angst op. De mensen hadden die verhalen ooit ergens gehoord en aangedikt. Wat ik me herinner is dat ik, op een zonnige augustusdag, met mijn vader het veld in mocht naar het achter ons huis liggende buurtschap, de Berk. Ik mocht dan op zijn sterke schouders zitten zodat ik, vanuit een ander standpunt, mijn leefomgeving kon ontdekken. Samen zijn we tegen een heggekant gaan zitten en hebben een lekker “uiltje geknapt”. Op een bepaald ogenblik, nadat hij al een tijdje de lucht had afgespeurd, zei hij: ”Kom us manneke, dur is nun coop aon de lucht”. Vervolgens pakte hij mij op en zette mij opnieuw op zijn schouders. Hij wees met zijn dikke vinger naar blauwe lucht waartegen een grote vogel zweefde. Nadat de coop uit ons zicht was verdwenen, vertelde ik mijn verhaal over de arend. Hij zei dat al deze verhalen gewoon verzonnen waren om kinderen bang te maken. Hij legde me ook uit dat ze moeiteloos in cirkels ophoog konden zeilen, gedreven door de warme opstijgende wind. Thermiek noemde hij dat. Dit zijn van die mijlpaaltjes in een kinderleven. Ik moet een jaar of tien zijn geweest, toen ik met twee oudere broers, zittend op de fietsbuis, met daarop een jutte zak, mee mocht naar de Haozemeire om daar, in de mast, mastteproppen te gaan rapen. Deze proppen gebruikte mijn moeder om er ’s morgens vroeg de kachel mee aan te maken. Een eindje voordat we het bos in fietsten, zei een van mijn broers: “ Kek dur zeil unne coop”. Ik dacht onmiddellijk aan de beleving die ik met mijn vader had gehad. En toch was ik blij dat ik in het bos van de fietsbuis afmocht en dat niet alleen omdat mijn kontje zeer deed maar ook omdat een van mijn beentjes was gaan slapen. Tijdens het proppen rapen, hoorde ik de miauwende roep van de coop boven me. Soms zag ik hem door de dennentoppen heen zijn rondjes draaien. Ik was er door het adelaarsverhaal niet helemaal gerust op. Toen mijn broers dit doorhadden hebben ze me flink geplaagd. Naderhand bleek dat de officiële naam van de coop, gewoon buizerd was. Tot nu toe was de buizerd, met een spanwijdte van 1.35 meter, de grootste broedende roofvogel in ons land. Dit jaar is hij qua grote voorbij gestreefd door de zeearend die dit jaar voor het eerst weer tot broeden kwam. Met een spanwijdte van 2.50 meter is de zeearend een soort vliegende deur. Maar terug naar de buizerd. In de afgelopen jaren heeft deze mooie en nuttige roofvogel mij ontzettend veel plezier gegund. Ontelbare uren heb ik de buizerds bekeken als hij, hoog boven me, moeiteloos zweefde, zeilde en miauwde of op een paal zat. Vooral in het voorjaar als ze met meerdere buizerds in lucht voor een ongeëvenaarde vliegdemonstratie zorgen tijdens de hofmakerijen. Het dichtknijpen van de vleugels om als een steen naar beneden te zoeven om op het laatste moment af te remmen en weer zeilend en zwevend tot een stip in het geheel op te gaan. Moeder Natuur heeft ze in de kleurenvariatie van zuiver wit tot aan donkerbruin. Geduldig zittend op een paal om pieren, muisje en kevers te verschalken. Tijdens het verzorgen van de jongen zijn er als het goed is voldoende jonge en onervaren konijntjes. De onervarenheid van deze konijntjes maken hen tot een gemakkelijke prooi. Hij is niet de snelle wendbare vogel die net als de havik die zijn prooien achtervolgt. De buizerd is een trage vlieger die het vooral van zijn geduld moet hebben. Dikwijls zie ik hem zittend op palen of verkeersborden langs de wegen om verkeersslachtoffers weg te werken of muizen uit de bloemrijke bermen te verschalken. In de komende maanden zullen onze broedvogels bezoek krijgen van buizerds uit het hoge noorden die op deze manier de strenge winter daar te ontlopen. Het is vooral genieten van deze prachtige roofvogels die elke dag op hun hoede moeten zijn voor een kleine groep mensen die niet zo gelukkig zijn met de aanwezigheid van buizerds. Onlangs zijn weer twee jagers beboet omdat zij beschermde roofvogels hadden doodgeslagen en vergiftigd. Nare mensen toch! Natuurtip: Koester de heersers van het luchtruim en zie er vooral de schoonheid en het nut van in.

Terug naar overzicht