Als de herinnering daagt

Auteur Mans de Jong 07-09-2007

Mijn vrouw gaf me een tijdje geleden opdracht om mijn werkkamerke eens wat op te ruimen. Je komt van alles tegen waarvan je het bestaan niet eens meer wist. Als je het ontdekt en in je handen hebt komen de herinneringen als vanzelf. Zo trof ik een groen kladboekje. Ik had het ooit gekregen van een vertegenwoordiger van een houthandel die de bouw waar ik werkte bezocht. Op de plastic kaft stond nog de naam van die houthandel. Jaren geleden is het bedrijf ter ziele gegaan. Op het moment dat ik het boekje openklapte trof ik bovenaan op het bandje waar je de blaadjes kunt losscheuren de naam Joke van de Riet en haar nog vier cijferig telefoonnummer aan. Ik had haar nummer opgeschreven toen ik met een groepje natuurliefhebbers onder leiding van Joke en haar man een paddestoelenwandeling op Sposjevaort in Hoeven hadden. De beelden kwamen als vanzelf. Alleen de laatste vier bladzijden waren van uitscheuren gespaard gebleven en leefde de herinnering voort. Met potlood stond geschreven 8-6-78 korhen + 4 jongen Smidsmastje. In die tijd bestond ut Smidsmasje nog uit grove dennen en was er nog een mooi groepje met korhoeders. Via de nog onverharde weg in Bakkersmeer fietste ik richting de Patershei. Ik werd aan beide zijde begeleid door een bonte berm . Overal waren er de fladderende vlinders en lieten grutto, kievit en wulp hun alarmroep horen om zo hun jongen te waarschuwen dat er onraad op het zandweggeske reed. Vanaf de brembeziestruiken zongen roodborsttapuitjes, grasmusjes en geelgorzen. Ik kon toen niet bevroeden dat dit zo mooie gebeid ooit ten prooi zou vallen aan de ruilverkaveling. Nee, het was een te mooi en bijna maagdelijk gebied. Voor ik echter naar ut Smidsmasje ging, bezocht ik eerst de bolderplek van de korhoenders. Dit was het hoogste punt in deze omgeving en een plek waar korhoenders hun bruiloftsrituelen opvoerden. Tien tallen jaren mocht ik ze bewonderen en van hun schoonheid genieten. Omdat het overdag was, waren ze niet actief. Hun spel was in de hele vroege morgen en late avond te bewonderen. Hun koerende, kirrende, blazende en sissende geluiden waren tot ver in de omgeving te horen. Op de bolderplaats zat een zich poetsende haas en hing de torenvalk klapwiekend boven deze kruidenrijke wei op zoek naar voedsel voor zijn jongen. Ook dit jaar had hij zijn nest in een oud kraaiennest in ut Smidsmasje. Ik had de jonge torenvalkjes ontdekt toen ze om voedsel bedeelde en bleek het nest in een boom vlak langs het pad te zitten . In de bermpjes tussen ut Smidsmasje en de hei snoepten verschillende icarusblauwtjes van de bloemen. Op een moment dat ik over het pad, richting hei keek, zag dat een korhen met 4 kuikens over het pad lopen op weg naar het bloemenweike dat tussen ut Smidsmasje en hei lag. Heel voorzichtig liep ik over het pad en bleek dat ze mij niet had opgemerkt. Toen zij me opmerkte verstopte ze snel haar jongen en liep als of ze gewond was over het pad richting hei. Ik wist dat dit een afleidingstactiek van haar was. Ik hield vooral de plek in het oog waar de jongen zich hadden gedrukt. Op de plek aangekomen keek ik heel voorzichtig en ontdekte de kuikentjes. Ze lagen tussen de plantenstengels verborgen en waren met hun wat bruinig verenpakje nauwelijks te vinden. Ik kon niet weerstaan aan het verlangen om een kuikentje voorzichtig op te pakken, te bekijken en hem of haar te strelen. Heel efkes heb ik het zachte van haar lijfje gevoeld tegen mijn wang, het hartje voelen bonzen in mijn hand. Het was erg vertederend en heel bijzonder. Voor mij was het al heel wat jaren geleden dat ik nog een kuikentje had gevoeld. Ik zette haar op haar plekje terug en met mijn Mansgevoel op zak omgekeerd om ze niet verder te verstoren. Vanachter een grote struik heb ik gewacht totdat de korhen haar kroost weer veilig mee op pad nam om in het bloemenweike naar insecten te zoeken. Op de bladzijde trof ik in rode inkt geschreven de datum 30 -11 1979 en daarbij de tekst 5 hanen korhoen in weike bij Harrie aan. Ik kon niet bevroeden dat alle korhoenders vijf jaar later voorgoed verdwenen zouden zijn. De leegte doet pijn en het gemis is groot. Het is de pijn om het verlies van een groep met zulke prachtige vogels in een tijdsbestek van dertig jaar van zestig vogels naar nul te zien afglijden. De teloorgang van het korhoen in Brabant was daarmee een feit. Wat ik zo jammer vond en vind dat slechts een klein groepje mensen heeft gestreden voor hun behoud. Natuurtip: Ik heb ervaren dat algemeen voorkomende plant- en diersoorten binnen 25 jaar zeldzaam kunnen worden en zelfs verdwijnen.

Terug naar overzicht